Het verhaal (bron)

Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn?

Het is het begin van Emma’s zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses – een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hóé ze ooit de paaz weer verlaat.

De auteur (bron)

Myrthe van der Meer (pseudoniem, 1983) werkte als redacteur toen ze na een burn-out vijf maanden lang op een paaz opgenomen werd. Over deze ervaring schreef ze haar debuut PAAZ. Het boek werd meer dan 50.000 keer verkocht en het werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. Myrthe won de Psyche Mediaprijs en de Viva400-Award. In 2013 verscheen haar tweede boek, de roman Kalf.

Openingszin(nen)

Op het eerste gezicht is de afdeling psychiatrie niet anders dan de andere afdelingen van het ziekenhuis: je komt er met een probleem binnen en je gaat er al dan niet genezen weer weg.

Korte inhoud (achterflap):

De zevenjarige Alice moet van haar vader elke dag naar de skiles. Op een mistige ochtend zondert zij zich af van haar skiklasje, komt ten val en ondervindt daar de rest van haar leven de gevolgen van.

Mattia is hyperintelligent en schaamt zich voor zijn zwakbegaafde tweelingzusje Michela. Als de tweeling op weg is naar een verjaardsagspartijtje laat Mattia Michela achter op een bank in het park met de opdracht dat ze daar op hem moet wachten. Als hij terugkomt, is zijn zusje verdwenen.

Op de middelbare school kruisen de levens van Alice en Mattia elkaar en er ontstaat een uitzonderlijke vriendschap. Ze voelen zich vanaf de dag van hun ontmoeting verbonden, maar merken al snel hoe moeilijk het is om wezenlijk contact met elkaar te krijgen.

De auteur (achterflap):

Paolo Giordano (Turijn, 1982) is natuurkundige en werkt momenteel aan zijn promotie. De eenzaamheid van de priemgetallen is zijn debuutroman, die sinds zijn verschijnen onafgebroken in de Italiaanse bestsellerlijsten staat. De filmrechten zijn verkocht aan producent Mario Gianani, en vorig jaar kreeg het boek de Premio Strega toegekend, waarmee Giordano de jongste winnaar ooit is van de belangrijkste literaire prijs in Italië.

Openingszin(nen):

Alice Della Rocca haatte de skilessen. Ze haatte de wekker die ook in de kerstvakantie om half acht ’s morgens afging en haar vader die haar tijdens het ontbijt aanstaarde en onder tafel zenuwachtig met zijn been op en neer wipte, alsof hij wilde zeggen vooruit, schiet op. Ze haatte de wollen maillot die in haar dijen prikte, de skiwanten waarin haar vingers niet kon bewegen, de helm die haar wangen platdrukte en het gespje dat in haar kaak stak, en dan die skischoenen die altijd te strak zaten en waarmee ze liep als een gorilla.

Mijn mening:

Een aanrader. Punt.

De commentaren die ik er overal over hoorde, als zou dit hét boek van het jaar zijn, vind ik er persoonlijk echter over. Ja, ik vond het vlot lezen. Ja, ik was gebeten om verder te lezen (het was lang geleden dat ik ’n boek zo rap uit had). Ja, het verhaal zat goed in elkaar en de verhaallijnen vloeiden in elkaar over. Ik miste echter iets (al kan ik er mijn vinger niet op leggen). Het verhaal raakte me diep, maar net niet tot in mijn ziel.

Omdat ik (helaas) geen Italiaans kan, was ik genoodzaakt de vertaalde versie te lezen en ik heb mij (driewerf helaas) geërgerd. Misschien ben ik te kritisch, misschien ben ik te perfectionistisch, maar ik kan er nu eenmaal niet aan doen dat er vanbinnen iets wringt als ik kromme zinnen lees (geen/verkeerde leestekens, ontbrekende woorden).

Maar toch: een goed boek!

Het verhaal:
Anton is het enige kind in een gezin dat woont in een huis aan de dijk; zijn kinderjaren zijn vervuld van de intimiteit van vader en moeder, tantes en ooms. In die geborgenheid breekt plotseling een neef uit een problematisch gezin in – en Anton wordt tegelijk gefascineerd en afgestoten door deze Roland. Door de jaren heen verinnigt en verhardt de verhouding tussen de twee jongens zich, als in een golfbeweging. Een andere verhouding, die tussen Anton en zijn medescholier Willem, is een pleister op de wonde van de verenkeling die er in Anton plaatsvindt. Een dramatische gebeurtenis zet zijn hele leven ineens op losse schroeven.

Openingszin(nen):
Het was in de tijd voor ik echt kon spreken. Bijna niets had een naam, alles was lichaam. Staande voor de spiegel dreef mijn vader het scheermes over zijn wangen, rekte zijn hals en legde met zachte halen zijn adamsappel bloot.

Mijn mening:
Ik herlees heel zelden boeken, maar dit ga ik ooit herlezen…