Ano na ba ang latest?

Posted on by masterofdcrime
Sa bawat araw na lumilipas maraming mga pangyayari sa ating buhay ang nagaganap maaring masakit ang ilan ngunit ang ilan naman ay masaya. Siguro bahagi na talga yan ng pagikot ng ating buhay, na ang tanging magagwa na lamang natin ay sabayan ang pag agos nito…

JANUARY– sinasabing buwan ko daw hehehe bakit? kasi Enero apelyedo ko katuwa ano, kakaiba unique hehehehe….

January 6- Haizz isang araw na lang pasukan na kayat kelangan ko ng bumalik sa Lucban, maagap p lng nagbyahe na ko,,, haizzz kapagod na byahe na namn ito… magkahalong saya at kaba ang aking nadarama dahil sa wakas sa haba ng Christmas Vacation makikita ko na din ulit ang pinakamamahal ko, ang aking buhay…. Bago ako pumunta ng Lucban nagpunta muna ako Pacific mall para bilhin iyong mp4 n gustong gusto ko regalo ko sa sarili ko… taz pagadating ko sa Lucban hinintay ko na lng pagdating ng insan ko, i treat ko kasi siya pa christmas gift ko na din sa kanya… una muna nagpunta kami sa dep’t store sa baba para papillin siya ng shirt at pants na gift ko sa knya pero 3 shirt n lng pinili nya ayon sukatan ng shirt to da max hehehe… after nmn sa dep’t store pnta nmn kami sa food court para mag eat dun na din namin w8 pagadating ni grace kabrkda ko nung HS n want ko ipakilala sa knya… Tagal ni Grace bago dumating nun heheheh taz nung dinner umwi na si grace sa kanila… kami nmn ni inzan nagpunta ng Supermarket para bumili fud para sa pagwatch movie at iyong ibng nid p nya na para mbli namin… after that watch aman kami ng movie shake rattle and roll iyon amg want ng hubby ko ehhh… after namin mag watch uwi n kami lucban hehehe. saya ko tlga that day..

pm: that night sa bhaus siya nag slip at masaya naming pinagsaluhan ang init ng magdamag heheheh,,, ayos ano…

January 18- After namin magbake ng brownies for our IGP sa school ay inuman na hehehehe. Darating daw kasi c Joan ksma un BF nya ex ni joseph c joan para dumayo ng inuman dito sa Lucban. Kamuzt nmn kya un bakt dito pa sa Lucban dumayo ng inom? Sa bhaus nila Joseph ginanap inuman ayon tagay dito tagay doon. Maya maya nag walk out bF ni Joan, pero hindi sinundan ni joan kaya ayon naiwan dun c joan. May naganap na tlgng hindi kaaya aya sa aking paningin na kinainis ko tlga ng todo, mag kiss ung dalwa… Kamusta nmn iyon ano akla nila hindi ko sila makikita…  Halos madurog ang puso ko sa sbrang sakit… Pero piili ko na lamang manahimik. Tapos nun after ng inuman hinatid ni joseph si Joan sa sakayan ng jeep, taz mya mya bigla n nmn siyang nawla awan kung sa pumunta…

PM:

Marahil sa sobrang inis ko sa mga nangyari hindi ko na napigila sarili ko, 7:36 pm nagtext si _____ inuman daw kami, Go! naman ako pagdating sa kanila inom na naman hehehe tig 2 colt 45 lang kami… Tas after ng inuman dun dun na ako nag slip sa rum nya, aba bait parang tila iba yata mga nangyayari tila may isang matigas na bagay na nakadampi sa aking palad meyo mainit ito… Dala na din siguro ng kalasingan at inis sa mga nangyari kanina pinagbgyan ko siya… nagsimula sa isang dampi ng halik hangang sa tuluyang ilabas ang init at sarap na kinasasabikan…

January19- Isang palabas ang gaganapin sa aming gymnasium, play ng ibong adarna, wow dalwang ticket binili ko para maksama ko iyong mahal ko pero bad shot tlga ako kasama ko nga iyong mahal ko pero hindi ko nmn katabi nandun sa likod, kamuzta nmn iyon kya ko nga biniki siya ng tickeyt para makatbi ko, taz ganon nmn, haiz nainis tlga ako s knya….

pm: Waah after ng ibong adarna Concert nmn ng bamboo sa school nmn wow grabe enjoy iyon masaya hehehe together w/ my classmates and friend, after ng cocert sa bahay ng isa nming kaklase kami tumuloy bonding time watch kami ng DVD. Kinabukasan hindi na kami nakaatnd ng CWATS dahil sa tanghali na kami nkauwi hehehe.

January 20- 10pm isang text message ang aking natangap mula sa isang taong nagpakilalang johanna ang pangalan.

Johanna: Hi kaano ano mo si Jose?

Jepoy: Best Friend nya po, why po? what po neym nyo?

Johanna: Johanna po neym ko, wla nmn po nagtext po kasi siya sakin nung saturday gamit phone mo.

Jepoy : Oo nga po nakitext siya sakin kasama ko po kasi siya nung saturday. Kaano ano mo po siya? taga san ka?

Johanna:Girl Friend po niya ito… taga Caloocan po ako

Jepoy: Talaga lang huh GF may Gf pla siya hindi nya sakin sinasabi kelan pa kayo? Pano naging kayo?

Johanna:matagal na po kami sa katunayan nga po pinuntahan niya ako dito nung christmas Vacation.

Jepoy: ahh ganon? nabangit nga sakin ni Inzan n nagpunta siya dyan…

Johanna: ok kilala mo ba si alisson? para kasing bading iyon eh nakita ko pics nilang dalwa na magkasama nakahiga sa bed..

Jepoy: Opo nmn kilala ko iyon hindi po iyon bading, ang alam ko magpinsan sila iyo ang pakilala nung dalwa eh…

Johanna: Hindi iyon magpinsan tinanong ko na mga pinsan nya dito kung kilala iyon pero hindi nmn kilala, saka tinanong ko ate niya hindi  daw niya iyon kilala.

Jepoy: Ganon ba? basta mahal ka nun maniwala ka lng dun… magtiwala ka sa kanya…(Plastic ko ano)

Iyon ang mga ilang bahagi nag aming pagtetext na talga namang kinasakit ng aking kalooban ng sobra-sobra. Pinilit kung magpaka plastic para lag malaman ko ang totoo, iyak ako ng iyak ng gabing iyon kasi hindi ko makayanan ang sakit, super sakit talaga.

January 21- Umagang umaga bago ako pumasok pumunta ako sa bhauz nila insan para komprontahin siya dun sa mga text ni johanna sakin nung gabi, tanging ngiti ngiti lng binigay sakin na lalo kung kinainis na parang wala lng sa kanya na nasasaktan ako… Taz nung nasa skul na ako tinanong ko siya kug iyon ba ang regalo niya sa sakin sa mansary namin ung tungkol kay johanna tnx sa regalo nga naapreciate ko un ng todo… sakit tlga ai hirap… Sabi sakin ni inzan give ko siya another chance, dahil nga mahal ko siya pinagbigyan ko…

January 22: It’s our mansary… binati nya ko binati ko din siya pero hindi ako naging ganon kasaya sa mansary na iyon halos hindi nmn kami nag usap busy siya daming ginawa that day taz nung time na kakauspn ko na siya may kausap nmng kaibigan sa labas parang abla lng b ako sa oras nila, iyon pakirmadam ko…

January 26- Nasira charger ni inzan kya hindi ko siya makatext huhuhuhu… Nagpunta ako ng Pitogo pinuntahan ko friend ko na si Ramises inivite nya ako kasi nga Piyesta sa kanila hehehe, enjoy nmn ako sa knila hangang hapon heheheh

11pm isang hindi inaasahang tao ang aking nakaext at idenetalye nya sakin ay purong kasinungalingan lamang pala para masira ang relasyon namin ng mahal ko na ikinagalit ko nmn ng todo, huli na ng malaman ko na karamihan g kanyang mga sinabi saki ay pawang kabulaanan lamang pala. Nalaman ko n nagkabaliakn sila ni Jose nung mismong mansary nmn na kinainis ko tlga ng todo… humingi siya anoder chace taz ganon gawin niya.

January27- Pabalik na namn ng Lucban hehehe pero bago ako bumalik ng Lucban nakipagtagpo muna ako kay Ramises sa Lucena Tinreat ko siya sa Fud court nilibre ko makbawi manlang sa pagmamahal niynag ibnibigay sakin… pinaayos ko din Mp4 ko pero ala n atng pag asa pa bago maayos….

January 29- Plan ko na komprontahin si joseph bout dun sa pagtetext nmn ni joana… pero bago ko siya kausapn nagpnta muna akong Lucena at nanood ng sine ksma c ramises hehehe inenjoy nmn ung tym n magkasam kami, want ko kc ng comfort at that tym pakirmdam ko kinawawa ako ng todo… mga bandang 10 pm dumating na ako dito sa Lucban at nag usap n nga kami insan siguro hangang mga 1am un nalman ko nga na hindi totoo iyong mga sinabi ni johanna sakin sinisiraan lng nya mahal ko…

Napaka malaman at napakarami ng mga pangyayaring nganap sa aking buhay sa buwan ng ENERO ang aking buwan…

MAY HALAGA PA BA ANG REBOLUSYONG EDSA?

Posted on by masterofdcrime

ANG TINUTUKOY po natin dito ay ang EDSA 1, ang People’s Power Revolution noong Pebrero 1986.

Sinubukan kong magtanong sa mga kabataan ngayon, edad 20-25, kung ano ang halaga sa kanila ng EDSA People’s Power Revolution at kung ano ang palagay nila na na-accomplish nito 20 taon mula nang mangyari.

Kaso, ibinalik sa akin ang tanong! May nagtawanan pa nga, pero okey lang sa akin kahit gusto ko na silang sabunutan.

Ano raw ba ang nangyari noong unang EDSA People’s Power? Ang gusto raw nilang malaman ay ang totoong nangyari. Hindi ko masagot nang diretso, o kulang ang sagot ko, dahil nang subukan kong ipaliwanag ay sinagot ako na napag-aralan na raw nila sa eskuwelahan ‘yun.

Napag-aralan nga nila.

Kaya para sa inyo, susubukan ko ulit na ihatag at sariwain ang mga pangyayari, base sa natatandaan ko, sa narinig kong kuwento, at sa mga nabasa ko.

FEB 22-25 1986

Hindi nagsimula ang EDSA 1 noong Pebrero 22. Sa palagay ng nakararami, nagsimula ito noong Pebrero 7, 1986, nang magkaroon ng snap elections. Tulad ng dapat asahan, tumakbo si Presidente Ferdinand Marcos, at iniharap sa kanya ng oposisyon si Corazon Aquino, ang biyuda ni Sen. Ninoy Aquino.

Nananalo si Marcos sa bilangan ng Commission on Elections (10,807,197 laban sa 9,291,761 ni Cory) at sa quick count ng National Movement for Free Elections (7,835,070 laban sa 7,053,068).

Pero may mga ulat ng dayaan, kaya naglabas ng statement ang Catholic Bishops Conference of the Philippines (CBCP) na kinukondena ang halalan. Nag-walk out ang mga canvassers ng Comelec sa bilangan sa Batasang Pambansa.

Pebrero 22, nagpatawag ng press conference sina Defense Minister Juan Ponce Enrile at AFP Vice Chief of Staff Lt. Gen. Fidel Ramos at natulig ang lahat nang ihayag nila na kumakalas na sila sa pamahalaang Marcos. Magkakaalyado sila ng halos 20 taon.

Idineklara ng dalawa na si Cory ang nanalo sa eleksyon, at inokupa ang Camp Aguinaldo (ni Enrile) at Camp Crame (ni Ramos), naghanda sa maaaring pag-atake ng mga tropang loyal kay Marcos sa pangunguna ni Chief of Staff Fabian Ver. Nasa likod ni Enrile si Col. Gregorio “Gringo” Honasan.

Gabi ng araw na iyon, nagsimulang magdatingan at magkumpulan sa EDSA sa pagitan ng Crame at Aguinaldo ang mga tao, salamat sa panawagan ni Jaime Cardinal Sin sa Radio Veritas na barikadahan ang dalawang kampo upang hindi mapasok ng mga tropa ni Marcos ang dalawang defectors. Nanguna ang mga pari at madre sa barikada.

Pinutol ang tower ng Radio Veritas at wala nang isinahimpapawid na kaganapan sa EDSA at panawagan ni Sin. Pero hindi tumigil ang pagdagsa ng mga sibilyan, walang armas maliban sa dalang mga rosaryo at dalangin. Binubunot lang nila at itinataas ang L-sign, ang LABAN na naging senyal ng oposisyon.

Pebrero 23 ng tanghali, nagsanib-puwersa sina Ramos at Enrile, binaybay ng Defense Minister ang EDSA patawid sa Crame.

Naggigirian ang libu-libong tao sa EDSA at mga naka-stand by loyalist troops ni Marcos, ‘yun bang isang tulak lang ay paniguradong mag-uumpisa na ang hatawan, maaaring putukan pa.

Madaling-araw ng Pebrero 24, unti-unting lumapit ang Marines na loyal kay Marcos sa gawi ng Libis at nagkaroon na naman ng tensyon. Napasok ng mga Marcos loyalists ang Aguinaldo.

Inatasan ang isang strike wing ng Air Force na i-neutralize ang Camp Crame, pero sa malas ay nag-defect na pala ang binigyan ng order at sa halip na bombahin ang kampo, nag-landing pa sila roon at sumanib kina Enrile at Ramos.

Bandang hapon, inatake ng helicopters ng mga rebeldeng sundalo ang Villamor Air Base, at isa pa ang nagpakawala ng bomba sa Malacañang. Kasabay nito ang defection ng halos majority na ng AFP, lalo ang mga opisyal na graduates ng Philippine Military Academy.

Base sa rekord, nag-uusap umano sina Ver at Marcos noong gabing iyon at sinasabi ni Ver na delikado na ang lagay ng administrasyon, at dumarami na ang tao sa EDSA kaya kailangan nang solusyunan.

Gusto raw ni Ver ay bigyan siya ng order “to open fire” sa mga tao sa EDSA, pero tumanggi si Marcos. Sinasabi ng marami na sa oras na iyon ipinakita ni Marcos ang kanyang statesmanship.

“My order is not to attack…..disperse the crowd without shooting them,” utos ni Marcos.

Pebrero 25 nga umaga, pinanumpa ni Senior Associate Justice Claudio Teehankee si Corazon Aquino bilang ika-11 Presidente ng Pilipinas sa Club Filipino sa likod ng Crame. Si Justice Vicente Abad Santos naman ang nagpasumpa kay Salvador Laurel bilang Bise Presidente ni Cory.

Gumawa rin ng sariling inagurasyon si Marcos sa Malacañang, at pagkatapos ay kumanta sa balkonahe si Imelda Marcos ng Dahil Sa ‘Yo.

Pero hindi na mapigilan ng Marcos loyalist troops ang pagdagsa ng mga tao sa Mendiola, at ilang rebeldeng sundalo na ang nagbabanta ng pag-atake.

Alam na marahil ni Marcos na hindi na niya kayang manatili sa Malacañang, kaya diumano’y tumawag pa ito sa US para manghingi ng advice.

Kinahapunan daw, tumawag na rin si Marcos kay Enrile at humihiling ng “safe conduct” para sa kanya at sa kanyang pamilya.

Alas-nuwebe ng gabi, sumakay ang pamilya Marcos sa helicopter ng US at dinala sila sa Clark Air Base, bago tumulak patungong Guam at dumiretso ng Hawaii.

PAGKATAPOS NG 20 TAON, ANO NA?

Sa pananaw ni Mang Gener Verdad, isang guro na noong panahon ng EDSA ay isa rin sa mga unang nakihalubilo sa mga tao, hindi raw niya maintindihan kung bakit napunta sa wala ang People’s Power Revolution.

“May nangyari ba? Wala. Naghihirap pa rin tayo. Lalo pa ngang naghirap. Sana ay pinabayaan na lang natin ang Pilipinas na pinamunuan ni Marcos. Nagsisisi nga ako kung bakit pumunta pa ako roon,” pahayag ng guro.

Pero para kay Gringo, hindi pa raw obsolete at hindi pa patay ang People Power, ang EDSA 1. pero huwag daw nating gamiting modelo ang EDSA 2.

“kakaiba po ang panahon ngayon, umasa tayo sa kakayahan ng kabataan natin lalong-lalo na kayo na pagdating ng panahon na kayo na ang mamumuno. Ang inialay naming sa saling-lahi ninyo, sa henerasyon ninyo, ‘yung aming partisipasyon noong 1986 People Power Revolution 20 years ago,” ani Gringo.

Iba na raw ang panahon ngayon pero umaasa pa rin ang mga “movers” nd EDSA 1 sa kakayahan ng kabataan na mamuno sa hinaharap. Pero makalipas daw ang 20 taon, maraming gumagamit sa EDSA 1, nagamit sa pulitika, pero nakalimutan ang reporma.

‘Yung tao ang kumbinsihin [ng gobyerno. Kung maayos ang pamamahala ay walang problema pero kung may agam-agam…e problema ‘yon,” diin ni Gringo.

Sabi naman ni Alex Boncan, 24 at isang estudyante, wala na raw, tapos na raw kasi ang EDSa 1. mahirap pa rin daw ang Pilipinas at sa palagay niya ay mas mahirap pa ngayon kumpara sa mga kuwento ng mga nakakatanda 20 years ago.

“Bakit pa natin pahahagalahan kung wala namang nangyayari? Bahagi na lang ng history yan,” pananaw ni Boncan.

Isa namang photographer, si Reynold Malingin, 30, ang nagsabi na may halaga raw ang EDSA 1 dahil ipinakita nito ang pagkakaisa noong panahon ng diktadurya.

“Hindi natin dapat na kalimutan at sa Palagay ko mangyayari uit ‘yun pag kinakailangan na. Sa ngayon, mukhang malapit na ulit,” obserbasyon nito.

Si Maureen Sandoval, 34-anyos na wedding planner, ang halaga na lang dawn g EDSA sa kanya ngayon ay ang katotohanang araw-araw siyang dumadaan doon kahit trapik.

“Nakikita ko naman ang People’s Power monument. Sapat na ‘yun na nakikita ko siya para ipaalala sa akin na minsan ay may napatalsik na diktador dahil sa pagkakaisa ng mga tao. Pero kung may nagbago? Ewan ko lang,” pahayag nito.

Wala na raw halaga, ayon naman kay Erica Rollon, 45, dahil pinakialaman lang nga tao ang kasaysayan.

“Mamamatay din naman si Marcos, sana hinintay na lang. Mapapalitan din naman siya, ang Presidente, baka nga nagbago pa tayo kung nagkaganun. Baka nga mas maunlad pa tayo ngayon. Mapakialam kasi tayo,” deklara nito.

ANU’T ANO man, bahagi na ng kasaysayan ang EDSA 1, sa ayaw at sa gusto natin. May isang napalitan, pero ang pumalit? Kasaysayan din ang maghuhusga kung ano ang mangyayari.

Ang malinaw ay ito: napatunayan ng buong mundo na hindi kailangang magbuwis ng buhay o dumanak ang dugo para sa pagbabago.

Sa akin? Hindi ko din alam kung may nagbago. Meron nga ba? Ang alam ko kasi sa rebolusyon, pagbabago ng isang sistema. Sa sistema, hindi sa mga taong nagpapatakbo ng sistema.

Marami pang EDSA na puwedeng mangyari. Ganun lang pala kadali ang magpalit ng mga personalidad. Kailangan ang kooperasyon ng military, at ang pagkakaisa ng mga tao. Meron pa ba kaya nito ngayon?

Friends

Posted on by masterofdcrime

Sometimes the start of a friendship can be truly magical: Suddenly two people feel close, and would like to get to know each other better. Other times, though, you discover you’ve become friends with some one after a long time has passed since you first met.

Just remember one thing: Almost always, friendship needs time to grow into something really important. By sharing experiences, you’ll get to know the other person and be able to give her your trust.
So don’t rush things, and do your best to always be spontaneous. The most wonderful thing about friendship is that your free to be yourself without worrying about having to please someone else.

Friendship is…

 Sleeping over at his/her house and staying all night talking
 Bursting out in laughter at the same time, especially when your not supposed to.
 Taking just one glance to know that she needs you
 Buying the same bracelet, but in different colors.
 Watching her favorite with her for the nth times!
 Calling her just to say “I’m here!”

Friends because…

 You never agree anything, but arguing with her is what you enjoy doing the most.
 She makes you laugh even while you’re crying.
 She’s charming and fun- with her, everything’s super!
 She’s strong and brave: you wish you could be like her!
 You just met her yesterday, but the two of you hit it off right then and there.
 The two of you could talk for hours on the phone together.
 She doesn’t say much, but always speaks the truth.
 She knows you so well and she can practically read your mind.
 She would never ever betray you!
 Well… JUST BECAUSE!

True friendship is one the most beautiful thing there is. A friend gives you her trust, helps you grow and understand yourself and others. Only those sharing in your adventure can understand your joys, your emotions, as well as your doubts and fears…

You’re lucky if you have such a good friend! But remember, friendship and jealousy do not mix: being someone’s friend means you feel special about her for what she is (and the feeling’s mutual), and respecting that person’s freedom and differences.

A friend is “the best when…

 She can make you laugh while watching the latest tear-jerking film.
 With her, even crying can be fun!
 She takes you shopping on a day when you’re fighting with the mirror…and always gives you perfect advice!
 She helps you cook up the right plan to win a boy’s heart. Even if it doesn’t work, you’ll still be in for lots of laughs!
 She invites you out for a break from your math homework: After a walk together, even equations become bearable!
 She invites you to share a milkshake after you bomb out on your history test.
Nobody’s perfect! Remember this when a friend makes you mad, or when you make her mad.

To make friendship work, you’ve got to be able to put yourself in your friend’s shoes in order to see things her way, even if… it’s not always easy.

But if someone’s friendship is important to you, try to understand that person’s reasons, and be willing to forgive. You should also learn to take an honest look at yourself and admit your mistakes when you make them. Of course, this is hard work…but it’s worth it.

10 ways to lose a friend

 Vanish into thin air when you know she needs you.
 Criticize everything she says and does.
 Criticize her other friends.
 Always point out how perfect you are
 Hound her out about the mistakes she makes
 Flirt with the boy she likes
 Tell her she’ll never match up to you/your sister/your cat.
 Tell her she needs plastic surgery for her “problem”.
 Tease her, especially in public
 If she tells you a secret, have it published in your local newspaper.

It’s impossible to get a long perfectly every time, but you and your friends could try keeping you problems out in the open. This way, you can come up with solutions before it’s too late.

If you do happen to argue and she doesn’t want to listen to what you have to say, try a little patience. Some people need more time to “digest” things.

If, however, she goes on preferring not to listen…simply let bygones be bygones. A real friend would give you a chance to explain things, don’t you think?

Advice for having a constructive argument

 Don’t take offense when she does the same
 Let her know if she’s offended you, but don’t criticize her person. It’s better to say “I think you told me a lie” rather than “You’re a liar.”
 Give each other the chance to hear both side of the story.
 Be sincere and muster up the courage to speak your mind
 No insults allowed: that’s the quickest way to lose friend.
 Don’t take it for granted that you know how she will reply: she may surprise you.
 Listen hard to what she has to say, rather than thinking up a reply while she’s talking.

If your best friend starts being friends with others, try not to feel betrayed: it’s only natural that as you grow; close friendships open up to include new people as well. This doesn’t mean that you are any less special to your friend.

If you do feel neglected, have a sincere talk with your friend. Tell her how you feel and ask her to respect those feelings. Your friend will no doubt reassure you.

Lastly, consider the advantages: new friends bring in more new friends, and who knows? In time, you may form a whole new circle of girls and guys, even closer than before and that’s magical!

As you grow, even the most solid friendships can undergo change- new friends and different interests can draw you away from even your once closest friendships.

Sometimes, though, you and your best friend may lose touch because something she did hurt you deeply. You may meet up again in the future, perhaps with a feeling of mutual understanding and forgiveness, both of you brimming with new experiences.

Being friends doesn’t necessarily mean always agreeing… on the contrary, we often end up arguing with the people who are the most special to us.

It’s not easy finding yourself between two friends in an argument; the first rule is keep calm- they might just make up on their own. If they don’t, you are allowed to intervene, but… with extreme caution!

Should you take sides, you may complicate matters. A better idea is to set up a meeting between the two “neutral” locations so each one of them can give their version of the story. And… keep your fingers crossed.

Friends Forever…

 Each friend is different and special and the group should expect from a friend only as much as she can give
 Your group shouldn’t shut itself off to the rest of the world. Welcoming in new people and ideas means a chance to grow together, accept new challenges, and gain from them.
 Defend your group of friends from “outsiders” that badmouth them.
 It’s best not to have secrets within a group. If it does happen, let it be for the sake of whoever the secret’s being kept from!
 Decisions should be made together, always respecting the opinions of each group member.
 Though each member is different, the group is based on loyalty and solidarity.
 If you argue with another group member, try to work things out without getting the others involved.

If you think a friend has a problem, whether big or small, the firs thing to do is… come running to her aid. Even if you don’t know then and there just what you can do, simply being there and listening to her will help a great deal.

Together you may or may not find a solution, but it’s still important to be near for her. You can distract her, make her smile, and give her some of your warmth- which will surely make her feel better.

But do keep in mind that there are some problems that need adult intervention. If this applies to your friend, you must convince her to go to her parents about it, or to a relative or a teacher she trusts… they will be glad to help!

When a friend feels blue…

 Call her and talk to her so she can get whatever’s bothering her off her chest.
 If she doesn’t want to talk about it right then, let her know you’ll always be there to listen.
 Give her a small present
 Send her messages to let her now you care… and make her laugh
 Get her involved in something fun and exciting
 Just remind her that… you’re there!

If your mom and dad have qualms about your friendships, don’t hit the war path right off the bat. Try to understand their reasons on disapproving. They know you’re growing up and are beginning to make your own decisions, but they still feel the need to protect you.

It’s your right to expect their respect and trust, but it’s a two-way street. So don’t get mad. Now more than ever, you’ve got to keep up the dialogue with them. Remember, that in situations like this, parents often need to reassured.

Groups are fun. But group situations can also lead to attitudes and ways of thinking that, though accepted by the group, are not always shared by individuals’ members.

It’s easy, for example, to single out individuals, make misinformed judgments, and even exclude people unfairly with a group behind you.

Don’t let this happen! Let your voice be heard when a person you care about is in the need of your report. If the rest don’t listen to you, drop them. You deserve better friends.

Ang MVP ng Buhay ko

Posted on by masterofdcrime
Blog Entry

Ang MVP ng Buhay ko
I really love this story… I want to share this story to everyone I got this story from KK or Kwentong Kalibugan… Hoppe you like it din.

——————IT’S MY FIRST DAY

It’s my first day sa new school ko. Hayy.. Nahihirapan pa akong mag-adjust.

Ako nga pala si Sean. Dalawampu’t dalawang taong gulang. Katamtaman ang tangkad, may matangos na ilong, maputi at katamtamang katawan. Sabi ng mga kaibigan ko mas gwapo pa daw ako kay Ryan Agoncillo. Hindi sa pagmamayabang, every time na naglalakad ako sa mall, halos lahat ng mga makakasalubong ko e tumitingin uli paglampas ko sa kanila. “A man worth a second look” sabi nga ng mga kakilala ko.

Ilang magpartner na rin ang nag-away mapa-bi man o straight kasi humahabol ng tingin sa kin ang mga babae at bading na nakakasalubong ko. Naranasan o na ring awayin sa text ng kung sino-sino na nagsasabing inagaw ko daw ang asawa nila, etc. Hindi na lang ako pumapatol. Kahit papaano naman kasi pinalaki ako ng mga magulang ko na may takot sa Diyos. Subalit hanggang ngayon, hindi ko pa rin maamin sa kanila ang aking tunay na pagkatao. At isa pa, hanggang ngayon pala ay virgin pa rin ako…

Galing ako sa isang pribadong unibersidad sa Manila… Kaso maraming dumating na problema sa pamilya namin. Natanggal sa trabaho si mommy at nalugi ang business ni daddy.. Alam ko ng mangyayari ito several months ago. Pero hindi pa rin ako handa ng tuluyan na akong lumipat ng paaralang pinapasukan.

June 13, 2007. di ko malilimutan ang araw na ito. Bukod sa ito ang unang araw ng pasok dito sa pampublikong unibersidad na aking nilipatan, wala akong kamalay-malay na ngayong araw ko rin makikilala ang taong magpapatibok ng aking puso.

“Woooooh!!!! Go Mike,,, Crush ka talaga namin.”

“Hayyyyy I love you Mike! Ang galing galing mo talaga!”

“Sige ishoot mo pa. Pakitaan mo yang mga mayayabang na yan! Go #23!”

Yan ang maririnig mong sigawan sa gymnasium ng university… Mapa-babae, lalake, bading, matanda o bata iisa lang ang pangalang sinisigaw. MIKE. Sino ba naman tong Mike na to at kahit yata mga lalaki e nababading?

Pinilit kong makipagsiksikan sa mga estudyante at gurong nanonood. Curious lang talaga ako kung ano ang itsura ni Mike at kung paano sya maglaro.

“Excuse me po. May titingnan lang.” Ayan sa wakas, malapit ko na syang makita.

“Ano ba yan, abala? Nauna kami dito ‘no! Ayan di ko tuloy nakita ang pagshoot ng bola ng asawa ko. Bwiset!!!” Sigaw sa akin ng isang estudyanteng bading na sa kapal ng foundation sa mukha e halos di mo na makilala.

“Hmp, mahadera. Akala mo kung sinong maganda e parang nasunog na bibingka naman ang mukha.” Sa loob-loob ko.

“Another three points from Mr. MVP 2006, With red jersey #23 Mike Humphrey!” sigaw ng announcer.

“Hmmm… Mike Humphrey, Tunog Kano hehe…. Gwapo nga siguro talaga. At Mr. MVP pa pala ang mokong na to.” napapangiti na ako.

Malapit na akong makalapit sa mismong court… Ayan, nakikita ko na ang jersey ng mga naglalaro, may kulay pula at may puti rin. Red number 23. Ayun!!!

Saktong pagtayo ko upang tingnan ang mukha ng taong nagsusuot ng red jersey #23, nang makita ko ang mabilis na galaw ng bola papunta sa direksyon ko. Huli na para makaiwas pa.

“Tol, ilag!!!” Sigaw ng lalaking tinatawag nilang Mike.

Bago pa ako mawalan ng malay, naitatak ko pa sa aking isipan ang maamong mukha ng lalaking nagbabala sa akin. Shet! Ang gwapo… Hayyyy,,, nasa langit na ba ako?

——————MY ANGEL

Ang sakit pa rin ng ulo ko…. Teka nasaan ako? Ang huling alam ko e nasa gymnasium ako at nanonood ng laban ng basketball. Tapos may biglang parating na bola at may gwapong lalake at…

“Mr. Ramirez, kumusta na ang pakiramdam mo? Natamaan ka ng bola kanina. Ok ka lang ba?” Tanong ng nurse sa akin.

Pinakiramdaman ko ang sarili ko. Kinapa ko ang noo ko at may naramdaman akong bukol.

“Binigyan na kita ng first aid, don’t worry maya-maya lang liliit na yan.”

“Thanks nurse. Sino po pala ang nagdala sa akin dito?” Tanong ko.

“Ahh.. Yung Mr.MVP last year, si Mike. Binuhat ka nya mula sa gym hanggang dito sa clinic. Bumalik na rin sya sa game kasi hindi sya pwedeng mawala. Alam mo naman kung gaano kahalaga si Mike sa basketball team natin. Pero binilinan na nya akong gawin ang lahat para maging maayos ang pakiramdam mo. Eto may iniwan palang sulat si Mike sayo.”

Hindi ko na naintindihan ang iba pang sinabi ng nurse. Inimagine ko ang itsura namin ni Mike habang buhat nya ako. Hay kilig! Napapangiti ako sa pag-iisip ng senaryong yon. Hanggang ngayon hindi ko pa rin malimutan ang maamong mukha ng lalaking tumulong sa akin. Ang anghel na si Mike. Tiningnan ko ang sulat sa aking mga kamay. Nakasulat iyon sa pinunit na medical referral na siguradong pinunit lang ni Mike sa isa sa mga papel sa clinic. Binasa ko ang sulat.

MR. SMILEY,

PASENSYA NA KANINA. NADULAS KASI SA KAMAY KO ANG BOLA. DON’T WORRY MAKAKABAWI DIN AKO SAYO.

GET WELL SOON =)

P.S. TEXT ME 0927-4455-***

MIKE

Nawala ako sa aking sarili at niyakap ko ang unan. Habang nakangiti at nangangarap…

“Mr. Ramirez?” Naguguluhang tanong ng nurse.

“Sorry… Namiss ko lang ang girlfriend ko.” namumulang sagot ko. Shet!!! nakakahiya. =)

——————THANKS CHERRY

Bago ako umalis ng clinic tinext ko si Mike at nagpakilala. Nagpasalamat din ako sa kanyang ginawang tulong sa akin. Syempre pa-straight effect muna. Baka maturn-off pa lovey-doves ko. Hehehe

Nakauwi ako ng bahay ng hindi ko namamalayan. Ano ba itong nangyayari sa akin? In love na ba ako? Ahhhh… Mahirap. Pwede po bang i-postponed muna itong nararamdaman ko? Hindi pa ako handa….

Pagdating sa bahay naabutan ko si Papa na nanonood ng basketball sa TV at si Mama naman ay naghahanda ng hapunan namin.

“Anak kain ka na.”

“Hindi na ma, pagod po ako.” Hindi ko na nakuhang ilapag ang mga gamit ko. Dumiretso na ako sa kwarto ko at nahiga.

“Pa, may problema yata anak mo.”

“Normal lang yan. Nahihirapan pa kasing mag-adjust sa bago nyang environment. Hayaan mo na.”

“Baka naman iniisip pa rin nyang….”

“Don’t worry ma, sasabihin din natin sa kanya lahat.”

Hindi ko namalayan kung ilang minuto na akong nakatitig sa kawalan. Mike, Mike, Mike. Paano ka ba mawawala sa isip ko.

Pagtingin ko sa cellphone ko, 1 message received. Nakasilent pala kaya hindi ko naramdaman. Bumilis ang tibok ng puso ko ng malaman ko kung kanino galing ang text… Kay Mike!

HI SEAN AKA MR.SMILEY, SANA BUMUTI NA PAKIRAMDAM MO. WATCH KA LAGI NG GAME HA… DUN KA NA SA HARAP UMUPO IPAGRERESERVE KITA NG SEAT PARA MAKABAWI AKO SAYO. =)

Walang anu-ano’y…

RING!!! RING!!! Hmmmm. Sino naman kaya itong tumatawag sa akin? Istorbo sa day-dreaming ko. Kinuha ko ang cellphone at nakita ko ang name ni Cherry sa screen. Kababata ko si Cherry at classmate ko sya sa Philippine Literature… Siya lamang ang tanging nakakaalam ng aking tunay na pagkatao.

“Hello Cherry.”

“Hello Sean. Kumusta ka na? Nabalitaan ko kay Norman na dinala ka raw sa clinic. Ano ba ang nangyari?”

“Ah wala yun. Nahilo lang. Bakit ka nga pala napatawag?”

“Si Ma’am Reyes kasi inutusan akong maghanap ng mga willing sumali sa pep-squad ng university. Magtatry din ako. Sama ka rin. Sige na, please.” At nagbubeautiful eyes pa si Cherry. Akala naman e madadaan nya ko sa ganon!

“Pep-squad? Ano ka ba naman Cherry? Lalo mo akong binubuking sa mga tao nyan.”

“Hindi. Sean naman o. Sige na. Madami rin namang mga straight guys na sasali gaya nina Mac2x, Ronnie at Andrew. O ano join ka na?”

“E para san ba kasi yang pep-squad na yan?”

“Tayo yung laging magchicheer sa mga basketball players ng school… Hindi mo ba sila type? Lalo na si Mike….. Naku pag sumali ka sa pep-squad araw-araw mo syang makikita.”

“Cherry….”

“Ano?!!”

“Kelan ang try-out?”

——————MYSTERY GUY

June 15, 2006

Sa awa ng Diyos, nakapasa naman kami ni Cherry sa try-out for the pep-squad. Kasehodang magkabali-bali na ang buto ko sa katawan go pa rin. Ang mahalaga machicheer ko na at makikita ko pa sa malapitan ang mahal kong si Mike.

Pagkatapos ng try- out ay pawis na pawis ako. Iyon pa naman ang hate ko, ang pagpawisan. Pinauna ko na si Cherry dahil siguradong iniintay na sya sa kanila. Kasama naman nya ang iba pa sa tropa namin. Dumiretso na ko sa shower room na para talaga sa mga basketball players ng team. Ok lang siguro to. Mukhang wala namang ibang tao kaya naghubad na ako ng suot kong shorts and tshirt. at binuksan ang shower.

“Brrrr! ang lamig….” Nangatog ako sa ginaw sa unang tama ng malamig na tubig sa aking katawan.

Nang biglang mamatay ang ilaw. Sobrang dilim sa paligid. Wala akong makita.

“Oh my….” Di naman talaga ako matatakutin lalo na sa dilim, subalit ng mga panahong yon na ako lang mag-isa sa shower room at wala akong makita kahit ano, bumilis talaga ang tibok ng aking dibdib. Nang biglang lumagabog ang pinto….

“Excuse me po, may tao ba dyan?”

At ang tunog ng nilock na seradura.

“Sino yan?” Walang sagot. Lalo akong kinabahan…

At narinig ko na lang ang hakbang ng isang taong mukhang palapit sa akin..

“Sino ka? Ikaw ba ang nagpatay ng il….” Di ko na natapos ang gusto kong sabihin dahil biglang tinakpan ng misteryosong tao ang aking bibig. Mahigpit nyang hinawakan ang aking dalawang kamay upang di ako makawala. Sabay halik sa akin… Napakainit at marubdob ang ginawa nyang halik. Nakahubad na ang lalaki. Nadarama ko na matipuno ang lalaki at ang kanyang katawan ay may natural na korte, hindi gaya ng mga nagjigym. Matigas ang kanyang dibdib at mamasel ang kanyang mga braso. Sa kabila ng kakapusan ng liwanag, nakapagtataka na nagagawa kong buuin sa aking isipan ang mala-adonis na katawan ng aking kaulayaw. Di ko namamalayan ay tumitigas na pala ang aking pagkalalaki na hawak-hawak na nya ng mga oras na yon… Mahigpit ang pagkakahawak nya sa aking mga kamay upang di ako makawala.

Parang nagugustuhan ko na ang ginagawa ng taong ito sa akin. Sa katunayan, kahit nung alisin na nya ang pagkakatakip ng kanyang kamay sa aking bibig ay hindi na ako sumigaw. Tinulak nya ako pababa ng katawan nya at tinapat ang aking mukha sa piraso ng karneng iyon sa pagitan ng kanyang hita. Nang mahanap ko ang ulo ay agad ko itong sinubo. Ang sarap, walang amoy. Sobrang laki ng maugat nyang titi…. Parang braso ng sanggol… Kahit wala pa akong karanasan sa sex ay hindi naman ako ganon kainosente para hindi malaman ang ginagawa ng dalawang lalake kapag nagtatalik. May koleksyon din naman ako ng mga m2m videos sa bahay na lagi kong pinapanood tuwing ako’y nag-iinit.

Hinawakan ko ang dibdib at napagtanto kong balbon pala ang lalakeng aking katalik… Iniisip ko ng mga panahong iyon na kung si Mike sana ang kaniig ko ngayon ay wala na akong mahihiling pa. Bigla akong idinapa ng misteryosong lalake. Narinig kong dumura ang lalake at may pinapahid sya sa aking pwet. Tangina! papasukin yata ako nito.

“Ahhhhhh!” Ramdam ng buong katawan ko ang napunit na laman sa aking pwet. Masakit sa umpisa subalit sa patuloy na swabe nyang pag-ulos, ang sakit ay napalitan ng kiliti at sarap…. Napakagaling ng lalakeng ito. Ganito rin kaya kagaling makipagsex si Mike?

Magkasabay kaming nilabasan na ang misteryosong lalake…. Nakapagtataka na kahit walang humahawak sa ari ko ay nagawa kong makapagpalabas. Impit na ungol lamang ang kanyang ginawa. Iniiwasan nya ang lumikha ng tunog marahil upang di ko maalala ang boses nya. Ok lang pinaligaya mo naman ako.

Di ko na maalala kung ilang beses pa naming inulit ang aming pagpapakaligaya. Hindi ko makakalimutan ang pangyayaring ito sa buong buhay ko.

Makalipas ang ilang minuto ay umalis na si Mistery Guy subalit nag-iwan sya ng isang pinong kagat sa aking dibdib..

——————M-I-K-E- MIKE!!!

June 29, 2006

“Ok guys, this is gonna be your first cheering performance. You worked hard for this kaya ipakita nyo sa team ang suporta nyo sa kanila. Ok?”

“Ok ma’am”

“Hey Sean bakit mukhang pagod na pagod ka at nahihirapan kang lumakad? May pilay ka ba?” Si Cherry.

“Ah eh napansin mo pala? Oo… tinuruan kasi ako ng kaibigan ko ng Taekwondo, since hindi naman sanay ang katawan ko, nahihirapan ako now.”

“Ah…” Di na muling nagtanong si Cherry. Wala syang kamalay-malay na ang misteryosong lalaki ang may kagagawan ng lahat.

Maya-maya pa ay pumosisyon na kami ni Cherry. Nahihiya ako sa suot ko. Tight red pants sa baba and fitting shirt sa taas. Bakat na bakat ang aking ari at may hubog din namang katawan. Kanina pa ako tinitilian ng mga babae at bading bago pa man magsimula ang game. Nahihiya ako. Hindi ako sanay. Ano ba naman itong pinasok ko? Hay Mike ginagawa ko ang lahat ng ito dahil sayo…

Nagvibrate ang phone ko. May nagtext. Di ko kilala ang number. 0922-8877-*** Ang message: HI SEAN… THIS IS MY NEW NUMBER. JUST WANNA SAY I LOVE YOU… SORRY IF I AM SAYING THIS. I CAN’T HELP IT… AND SORRY SA MGA NANGYARI NOONG ISANG (some text missing).

Sus, malamang si Jerry na naman to. Na check op na siguro kaya hindi dumating ang ibang part ng message. Nakita ko syang nakaupo sa katapat naming bleachers at super ngiti, may hawak na cellphone. Si Jerry ay ang makulit na kaibigan ng pinsan ko. Matagal ng nagtetext sa kin at nanliligaw. Kaso hindi ko sya type. Nagsosorry siguro sya sa patuloy nyang pangungulit sa akin. Text ni Mike ang inaantay ko subalit kahapon pa sya hindi nagpaparamdam. Nakita ko naman na may tinetext sya sa phone nya ngayon2x lang. At mukhang seryoso sya… Sino na namang babae yon? Hmmppf nagseselos ako ha. Ano kaya ang nangyari sa mahal ko? Di na ko nagreply at tinago ko na ang cellphone sa bulsa.

Tinawag na ng announcer isa-isa ang pangalan ng mga players ng team… At may cheer kami sa bawat isa sa kanila. Nang pinakilala na si Mike, umayos ako ng tayo at ngumiti ng ubod tamis.

“M-I-K-E- Mr. Hottie! M-I-K-E MIKE! HUMPHREY!”

“Ei Sean ang lakas yata ng sigaw mo.”

“KJ mo talaga Cherry.” Hmp di ko na sya pinansin at tinuon ko na ang pansin ko kay Mike.

Ang gwapo talaga ni Mike… Hawig sya nung gumanap na Harry sa Ang Lalake Sa Parola. 6’2 ang height. Kayumanggi ang kulay ng balat. May mabalahibong binti at medyo kulot na buhok. At sa tuwing binabasa nya ang lips nya lalo itong pumupula. Hindi rin nya maitago ang laki ng bukol sa pagitan ng kanyang mga hita na parang talong na gumagalaw sa tuwing sya ay naglalaro. Ilang gabi na rin syang laman ng aking pantasya. At twing iniisip ko sya, kahit limang beses ay kaya kong labasan. Bigla ko tuloy naalala si Mistery Guy. Kumusta na kaya sya?

Sa kalagitnaan ng laro, sinenyasan na kami ni Ma’am Reyes para gawin ang stunt na matagal din naming pinractice– Bubuo kami ng pyramid. Dahil maliit si Cherry sya ang nasa ibabaw ng pyramid. At sa kamaas-malasan, balikat ko ang tinutungtungan nya.

“Steady ka lang Sean ha, baka mahulog ako dito, patay ka sa kin!”

“Oo naman. Takot ko na lang sa yo.”

Nang mabuo na namin ang pyramid, hiyawan ang lahat sa gym. Syempre proud na proud kami lalo na si Ma’am Reyes. Lamang pa rin ang basketball team ng school ng 22 points. At ngayon si Mike uli ang may hawak ng bola. Sigurado na ako na maipapasok nya yan. Ilang segundo bago ishoot ni Mike ang bola, lumingon muna sya sa side namin, at sa akin sya nakatitig, ngumiti ng ubod tamis at saka kumindat… Alam kong hinahanap ng mga tao kung sino ang nginitian ni Mike. Nagbubulungan din ang mga kasama ko at bawat isa’y nag-iisip na sya ang type ni Mike… Kung alam nyo lang!

Pasok ang bola, subalit nanlalambot ang aking tuhod. Kilig, hiya, saya, nagsama-sama na ang pakiramdam ko. May naramdaman na lang akong dumiin sa aking balikat. At ang sigaw ni Cherry.

“Ahhhhhhhh!!!!”

Nakita ko na lang sya sa sahig hawak-hawak ang kanyang balakang at masama ang tingin sa akin.

“Patay!”

——————I QUIT!

Two weeks na akong nagchicheer sa team. Magaling na rin ang pilay ni Cherry. Enjoy ako sa ginagawa ko dahil kahit papaano ay nakakatulong ako sa paglalaro ni Mike. Hanggang ngayon ay hindi pa rin sya nagtetext. Pinaparing ko naman pero unattended. Di naman nya siguro ako iniiwasan. Pwera na lang kung alam na nya ang lihim ko. Alam ko namang busy sya. Inamin ko na rin pala kay Cherry ang nararamdaman ko kay Mike. Mukhang wala namang problema.. Iyon ang akala ko….

Wala pang talo ang team namin for this season. At masasabi kong dahil iyon kay Mike. That day, tinanghali ako ng gising dahil nilalagnat ako. Pagtingin ko sa orasan, 9:30am na. 9am ang Championship Game. Pagtingin ko sa cellphone ko, battery empty pala kaya hindi ko narinig ang alarm. Kinuha ko ang charger at nagcharge ng fone. Pag-on ko, 6 messages received. Di ko muna binasa. Siguradong galing yun sa mga ka-pep squad ko. Hinahanap na siguro ako. Dali-dali akong kumilos at nag-ayos. Papunta na ako sa school ng mabasa ko ang unang text: From 0922-8877-*** SAN KA NA PO? MISS NA KITA. Hmp! Si Jerry talaga. Tiningnan ko ang number ng nagpadala ng iba pang text at lahat katulad ng nauna. Hayyy… Miss talaga ako ng mokong. Di ko muna binasa ang iba pang messages. Pagkatapos mag-ayos, nagmamadali akong pumunta sa school….

Late na ako nakarating sa gym. Halftime break na. Malayo pa lang ako ay rinig ko na ang sigawan ng mga nanonood. Parang hiyaw na kinikilig. Ano kaya’ng meron?

“Sean….”

“Ano ang nangyayari Cherry?”

“Ah eh….”

Hindi ko na hinintay na sumagot si Cherry. Kitang-kita ng mga mata ko ang dahilan ng hiyawan Palibhasa nangangalahati na ang game, pawis na pawis na ang mga players. Ang nakaagaw ng aking atensyon ay ang senaryo sa gitna ng court. Isang babae na sexy at maganda ang nagpupunas ng pawis kay Mike. At ang mokong mukhang kinikilig naman… Nasasaktan ako.

Di ko namalayan ang pamumuo ng luha ko sa aking mga mata. Ang matagal ko ng pinapangarap na lalaki, may girlfriend na pala. Ang laking tanga mo Sean! Sa tingin mo ba papatol sa isang gaya mo ang crush ng bayan na si Mike. Magtigil ka nga. Ilusyunada ka kasi. Buti nga at yan ang napala mo!

Tuluyan ng tumulo ang aking mga luha sa sobrang awa sa sarili. Tama. Sino ba naman ako para mahalin ng isang gaya nya?

“Sean are you ok?” Tanong ni Cherry.

Di ko na nagawang lingunin si Cherry. Umalis na ako ng gym at tumatakbong umiiyak. Nakasalubong ko si Ma’am Reyes at tinatanong kung ano ang problema.

“Sean what’s the matter? Aalis ka na agad samantalang di pa naman tapos ang game…”

“Sorry ma’am. I quit na po. Personal problem… Sorry” sagot ko kay Ma’am Reyes.

Sa sobrang sama ng loob ko ay hindi ko na napansin ang pahabol na tingin sa akin ng lalakeng lihim akong iniibig…

Patuloy akong lumuha. Tiyak ang aking mga mga paa sa kanilang patutunguhan. Buo na ang aking desisyon. Dumiretso ako sa Student Affairs Office nang tumunog ang aking cellphone. From 0922-8877-*** BAKIT KA UMALIS? MAY PROBLEMA BA? ANG TAGAL KITANG INANTAY TAPOS AALIS KA NA AGAD…. ='(

“Ano ba Jeffrey? Tantanan mo na ako!” Sa sobrang inis ko, pinatay ko ang aking cellphone…

——————HE IS THE ONE.

“Sigurado ka na ba sa desisyon mo Mr. Ramirez? Wala ka pang one month sa university e magtatransfer ka na? Is there any problem? May di ka ba nagustuhan sa pamamalakad ng school?” tanong sa kin ni Mr. Roque.

“Wala po Sir. This university has been very good to me. Dito ko po nakilala ang tunay na ako….Wala po akong reklamo. Nagtayo po kasi ng bagong business sa Cebu si Papa, at mahihirapan po akong magstay mag-isa dito sa Manila. I hope you understand Sir Roque”
Somehow, totoo ang mga sinabi ko kay Sir Roque. Nagtayo ng bagong resort sa Cebu si Papa. In a place na talagang dinarayo ng tao… Sabi nga ng mga kakilala ko, 100% sure daw na magbuboom ang business. Subalit hindi lamang yun ang rason. Sa totoo lang kayang-kaya ko namang magpaiwan sa Manila at mamuhay independently. Pero kung ang tanging taong nagbibigay ng kasiyahan sa akin sa eskuwelahang ito ay pag-aari pala ng iba, wala na rin akong karapatang manatili pa… Mahirap ang desisyong pinili ko. Subalit kailangan. Kaysa unti-unti naman akong patayin ng hirap at sakit ng kalooban.

Lumabas ako ng office dala ang mga dokumento na nagbibigay laya sa akin upang lumipat muli ng unibersidad… Nakayuko akong naglalakad sa tagong bahagi ng Administration building at nasa malalim na pag-mumuni-muni kaya hindi ko namalayan ang pagtigil sa harap ko ng dalawang taong hindi ko inaasahang makita.

“Mike?” Di ako makatingin ng diretsko kay Mike na nang mga oras na iyon ay kasama ang magandang babae na nagpupunas ng pawis nya sa court. Ang girlfriend nya na masarap pagsisipain ang mukha!

“Kumusta na Sean? May problema ba? Sabi ni Cherry bigla ka na lang daw umalis sa gym ng umiiyak. Nareceive mo ba ang mga text ko?”

“Nakaoff ang phone ko.” Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa at in-on ko yun. Tsaka ko nakita ang mga messages na kaninang umaga ko pa di nababasa. Hmp Sinungaling ka talaga. E puro text ni Jeffrey to….

“Ganon ba. Ah syanga pala, Sean I want you to meet my cousin, Lorie. Lorie, this is Sean”

“Hi Sean, I’m Lorie. So ikaw pala ang matagal ng kinukwento ng pinsan ko. Tama sya. You’re cute.” Nakita kong siniko ni Mike sa tagiliran si Lorie.

Tama ba ang pagkakarinig ko? Pinsan? Di ko maitago ang pagkagulat ko. At parang marami ng alam si Lorie sa akin. Sa gulat ko, nabitawan ko pa ang mga dokumentong aking dala. Tinulungan ako ni Mike sa pagpulot non.

“Pinsan mo? Akala ko…”

“Akala mo ano? Girlfriend ko? Sweet lang talaga kami ni Lorie. Kasi sa buong angkan namin kami lang ang halos magkasing-edad. First time nyang manood ng game ko kanina kasi 5 years sya sa US kaya naman excited talaga si pinsan, kaya pati pagpunas ng pawis ko ginawa na rin hehehehe. Teka, iyon ba ang rason kung bakit umalis ka sa gym kanina? At balita ko kay Ma’am Reyes e nagquit ka na daw.”

Di ako sumagot. Nahihiya ako. Nakangiti lang si Lorie…

“Bakit pala hindi ka na nagtetext?” Pag-iiba ng tanong ko kay Mike.

“Matagal na akong nagtetext sa yo. Di ka nga nagrereply. Nawala kasi ang cellphone ko nung isang araw. E since memorize ko naman ang number mo, tinext agad kita. Number mo nga lang ang nasave ko eh.”

“Wag mo na nga akong bolahin!” Naiinis ako.

“That’s true Sean, nagtampo nga si Tita Agnes, Mike’s mom kasi hindi memorize ni pinsan ang number nila hahahahaha!” Si Lorie.

Namumula na ako. Nang bigla kong maalala ang mga text messages na kanina ko pa hindi nababasa. Binasa ko ang mga text. Nagulat ako sa aking mga nabasa.

From 0922-8877-*** ASAN KA NA PO? GISING NA. MAGSISIMULA NA ANG GAME. =)

From 0922-8877-*** MR. SMILEY, UNATTENDED CP MO… MISS YOU NA.

From 0922-8877-*** GALIT KA BA SA KIN DAHIL SA NANGYARI SA TIN SA SHOWER ROOM NUNG ISANG GABI? I AM SORRY. NAGAWA KO LANG YUN DAHIL MAHAL KITA. HINDI AGAD AKO NAGPAKILALA SAYO DAHIL NAGUGULUHAN PA AKO THAT TIME PERO SIGURADO NA AKO SA FEELINGS KO FOR U. PLS REPLY.

From 0922-8877-***GALIT NA SI COACH KASI TEXT AKO NG TEXT… MAHAL, REPLY KA NAMAN. =(

From 0922-8877-*** I LOVE YOU SEAN. SA YO KO LANG NARAMDAMAN TO. -YOUR BABY MIKE

“Mike?” Tumutulo na pala ang luha ko ng hindi ko namamalayan.

“Yes baby?” Nakangiti si Mike. Alam na nyang nabasa ko na ang lahat ng mga text nya.

Lumapit si Mike sa akin at saka ako niyakap.

“I love you Sean, since the first time na natamaan kita ng bola, minahal na pala kita. Di ko makakalimutan yung oras na buhat-buhat kita para dalhin sa clinic. Tinititigan lang kita, at sabi ko mahal na nga yata kita. Ewan ko ba ang bilis ng mga pangyayari. Di ko mapapatawad ang sarili ko king may nangyari sa yong masama. Subalit patuloy kong tinatanggi ang aking nararamdaman. Ngayon ko lang naramdaman ito at sa lalaki pa, kaya gulong-gulo ag isip ko ng mga nagdaang mga araw. I hope you understand” Lalong humigpit ang yakap ni Mike. Wala syang pakialam kung may nakakakita man sa amin. Ako ang unang kumalas.

“What’s wrong baby?” Nag-aalalang tanong ni Mike.

“Sigurado ka ba? Ayoko sa lahat yung niloloko ako.” Lalo akong napaiyak.

“Wag ka nang magduda, i am telling you seryoso sya sa yo Sean.” Lumapit sa akin si Lorie at nagpatuloy.

“Alam mo bang tumawag pa sa kin yan sa US para lang pauwiin ako at ipapakilala ka daw sa kin. Nung una nagulat ako ng malaman kong guy ka din. Kilalang-kilala ko yang pinsan kong yan na sisiga-siga at andami ng pinaiyak na mga babae but who am I to question the mystery of love diba? I am a witness of how much he loves you.”

“Wag ka na kasing magpakipot…” Si Cherry. Nagulat ako dahil bigla na lang siyang sumulpot mula sa kung saan. Mukhang kanina pa sya nakikinig at nagtatago lang.

“Ikwento mo sa kanila kung paanong pinuno mo ang room mo ng mga pictures ni Mike. At wala kang pakialam kahit makita ng mga parents mo yung room mo. Ang explanation mo na lang e trip mo lang gumawa ng collage! Papalusot ka pa friend, collage? e pictures lang naman ng isang tao ang gamit mo hahahaha.” Patuloy sa pang-aasar si Cherry.

“Wow! Totoo ba yon sweety pinuno mo ng mga pics ko ang room mo hehehehe?” Nakangiti pa rin si Mike. Di ako makatingin ng diretso sa mata nya. Ahhh parang awa nyo na po, kung panaginip ito, ayoko ng magising.

“At saka matagal na nilang alam. At tanggap ka nila Sean. Tanggap nila kung ano ka.” Si Cherry pa rin. Ang saya ko. Kung totoo ang lahat ng mga sinasabi ni Cherry ako na ang pinakamasayang tao sa buong mundo.

“Dont worry kung sasabihin mo lang na mahal mo rin ako, pupunuin natin ang room mo ng pictures nating dalawa.”

“Hmp nang-aasar ka pa. E alam mo namang mahal din kita.”

“You mean?” Gusto ng magtatalon ni Mike.

“Yes Mike, I love you so much. Ikaw lang ang lalaking inibig ko at sa tingin ko ay ang huling lalaking mamahalin ko sa habambuhay.” Sa sinabi kong yon ay hinalikan na naman ako ni Mike at hindi ako nilubayan kung hindi pa ako kinapos ng paghinga.

“Tsaka Sweety pasensya na sa kagat ko last night ha? Napadiin yata.” Kahit nakayakap ay nagawa pa ring magbiro ni Mike

“Loko!” Sabi ko sa kanya sabay kurot ng pinong-pino sa kanyang tagiliran.

Ang sarap palang umibig. Lalo na kung ang taong mamahalin mo ay mamahalin ka din hindi dahil sa kung ano pa man kundi dahil sa wagas at tunay na pagmamahal.

Sana ay naibigan nyo ag aking kwento. Feel free to send your messages and comments @ cuddly_bear000@yahoo.com